ਸੋਚੋ ਉਸ ਮਾਲੀ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੱਢਣ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਉਹ ਖੁਦ ਪਲਿਆ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ’ਚ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ’ਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਉਹ ਸਨਾਤਨ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੀਂਹ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ’ਚ ਰਚਿਆ-ਵਸਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੋਟ ਦੀ ਭੁੱਖ ’ਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸੇ ਸਨਾਤਨ ਨੂੰ ਅਪਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣਾ, ਹਿੰਦੂ ਆਸਥਾ ਨੂੰ ਕੋਸਣਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਨਾ ਆਪਣੀ ਸਿਆਸਤ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ, ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਖਿਲਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਸਥਾ ਨੂੰ ਲਤਾੜਦੇ ਰਹੋ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਪਰ ਇਹ ਦੇਸ਼ ਗੀਤਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਉਭਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਸੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ’ਚ ਨਹੀਂ, ਮਤਪੇਟੀ (ਵੋਟ ਪੇਟੀ) ’ਚ ਜਾਗੀ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਨੇ ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਦਾਹਰਣ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਜਿੱਥੇ ਡੀ. ਐੱਮ. ਕੇ. ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੰਚਾਂ ਤੋਂ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਨੂੰ ‘ਡੇਂਗੂ ਅਤੇ ਮਲੇਰੀਆ’ ਵਰਗੀ ਬੀਮਾਰੀ ਤੱਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਡੀ. ਐੱਮ. ਕੇ. ਦੇ ਹੀ ਇਕ ਹੋਰ ਸੀਨੀਅਰ ਨੇਤਾ ਏ. ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸਨਾਤਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ‘ਐੱਚ. ਆਈ. ਵੀ.’ ਅਤੇ ‘ਕੋੜ੍ਹ’ ਵਰਗੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਡੀ. ਐੱਮ. ਕੇ. ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਰਵਿੰਦਰਨ ਨੇ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ‘ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਕਮੀ’ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਸਨਾਤਨ-ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ’ਚ ਇਕ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਅਧਿਆਇ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ’ਚ ਅਦਾਕਾਰ ਵਿਜੇ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਟੀ. ਵੀ. ਕੇ. ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ’ਚ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਈ ਪਰ ਸੱਤਾ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਗਰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਦਲ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਨਾਤਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਟੀ. ਵੀ. ਕੇ. ਦੇ ਵਿਧਾਇਕ ਅਤੇ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਮੁਸਲਿਮ ਲੀਗ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵੀ. ਐੱਮ. ਐੱਸ. ਮੁਸਤਫਾ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ‘ਸਨਾਤਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ’ਚ ਉਤਰੇ ਹਾਂ।’ ਜੋ ਪਾਰਟੀ ਅਜੇ-ਅਜੇ ਜਨਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਸੱਤਾ ਵਿਚ ਆਈ, ਉਸਦੇ ਨੇਤਾ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸਨਾਤਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਲੱਗਣ, ਇਹ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੀ ਜਨਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਕ ਸਖ਼ਤ ਚਿਤਾਵਨੀ। ਦੇਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਕ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੈ।
ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰਿਕ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮਰਥਕ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨੇ ਹਿੰਦੂ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ, ਮੰਦਰ ਪ੍ਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਆਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਛੜੇਪਣ, ਨਾ ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਤਸ਼ੱਦਦ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਬਿਹਾਰ ’ਚ ਰਾਮਚਰਿਤਮਾਨਸ ਵਰਗੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਗ੍ਰੰਥ ’ਤੇ ਆਰ. ਜੇ. ਡੀ. ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੈਰ-ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪੁਸਤਕ ’ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਚੇਤਨਾ ’ਤੇ ਹਮਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਾ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ’ਚ ਚੂਰ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਚੁੱਪ ਰਹੇਗਾ ਪਰ ਲੋਕਤੰਤਰ ’ਚ ਜਨਤਾ ਸਭ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ’ਤੇ ਜਵਾਬ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਈ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਨਾਅਰਿਆਂ ’ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਏ।
ਇਸ ਹਿੰਦੂ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੈਰੇਟਿਵ ’ਚ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਪਾਰਟੀ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ‘ਪੌਰਾਣਿਕ ਪਾਤਰ’ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ 500 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਏ ਰਾਮ ਮੰਦਰ ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ‘ਨਾਚ-ਗਾਣਾ’ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸਦਾ ਭੱਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ। ਕਾਂਗਰਸ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੱਲਿਕਾਰਜੁਨ ਖੜਗੇ ਨੇ ਵੀ ਕਰੋੜਾਂ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੀ ਆਸਥਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ‘ਮਹਾਂਕੁੰਭ’ ’ਚ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਅਤੇ ਚੋਣ ਰੈਲੀਆਂ ’ਚ ਭਗਵਾਂ ਚੋਲੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ। ਕਾਂਗਰਸ ਨੇਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂਕ ਖੜਗੇ ਨੇ ਵੀ ਸਨਾਤਨ ਨੂੰ ਬੀਮਾਰੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉੱਤਰਾਖੰਡ ’ਚ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਇਕ ਨੇਤਾ ਨੇ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ‘ਕੋਰੋਨਾ’ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ’ਚ ‘ਇੰਡੀਆ’ ਗੱਠਜੋੜ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਐੱਨ. ਸੀ. ਪੀ. ਨੇਤਾ ਜਿਤੇਂਦਰ ਆਵ੍ਹਾਡ ਨੇ ਰਾਮਨੌਮੀ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ‘ਦੰਗੇ ਭੜਕਾਉਣ ਵਾਲੇ’ ਤਿਉਹਾਰ ਦੱਸ ਕੇ ਹਿੰਦੂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਟਹਿਰੇ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿਚ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਰਹੀ। ਉੱਥੇ ਰਾਮ ਭਗਤਾਂ ’ਤੇ ਹਮਲੇ ਹੋਏ, ਧਾਰਮਿਕ ਜਲੂਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਆਸਥਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ। ਟੀ. ਐੱਮ. ਸੀ. ਦੀ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਮਹੂਆ ਮੋਇਤਰਾ ਨੇ ਜਨਤਕ ਮੰਚ ਤੋਂ ਮਾਂ ਕਾਲੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੇਹੱਦ ਨਿਰਾਦਰ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਰਾਮਚਰਿਤਮਾਨਸ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਸਾੜਨ ਵਰਗੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਡੀਆ ਗੱਠਜੋੜ ਦੀਆਂ ਭਾਈਵਾਲ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਕੇਰਲਮ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਸਹਿਯੋਗੀ ਇੰਡੀਅਨ ਯੂਨੀਅਨ ਮੁਸਲਿਮ ਲੀਗ ਦੇ ਯੂਥ ਵਿੰਗ ਨੇ ਇਕ ਰੈਲੀ ’ਚ ਸ਼ਰੇਆਮ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਏ ਕਿ ‘ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾਂ ’ਚ ਫਾਂਸੀ ’ਤੇ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਜਿਊਂਦਾ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।’
ਪਿਛਲੇ 10 ਸਾਲਾਂ ’ਚ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਜਨਤਾ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਤ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਤੰਗਦਿਲੀ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਵੀ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਨਾਤਨ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਉਗਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਾ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੋਟ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
-ਪ੍ਰੇਮ ਸ਼ੁਕਲਾ
(ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੁਲਾਰਾ, ਭਾਜਪਾ)
ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਹੁਣ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ
NEXT STORY 
