ਸੱਠ੍ਹ
ਵਿਛੜ ਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਦਤਾਂ ਹੋਈਆਂ ,ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਪਹਿਲੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰੇ ਨਹੀਂ ਹਾਲਾਂ, ਹੋਰ ਨਵੇਂ ਫਟ ਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਦਿਨ ਦੀਵੀ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲੁੱਟ ਕੇ ,ਖਵਰੇ ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਤੁਰ ਗਿਆ,
ਰਾਤੀ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਨਵੀਂ ਵਸਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਤੇਰੇ ਬਿਨ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਕਿਹੜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂ,
ਕੋਲ ਆਵੇ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਕਰੀਏ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤੜਪਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਸੀਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਅੱਗ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੈ ਬਰਸਾਤ,
ਕਿੰਨੀ ਕਰਾਮਾਤ ਹੈ ਤੇਰੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੇਰਾ, ਤੇਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇਰੇ ਅਰਪਨ,
ਦਰਦ ਵਿਛੋੜੇ ਸਦਮੇ ਦੇ ਦੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਿਓਂ ਅਜ਼ਮਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਬੀਤ ਗਈ ਹੈ ਕਿੰਨੀ 'ਦਰਦੀ' ,ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ,
ਸ਼ਾਮੀ ਭੁੱਲਾਂ ਕਰ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੜਕੇ ਉਠ ਬਖਸ਼ਾਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਸੱਚ ਕਹਿਣ ਦੀ ਆਦਤ ਮਾੜੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ,
'ਦਰਦੀ' ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਭੈੜਾ, ਤੂੰ ਐਂਵੇ ਵਡਿਆਉਂਦਾ ਰਹਿਨਾ।
ਇਕਾਹਟ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਦੇ।
ਰਲ ਕੇ ਬੈਠਣ ਲੋਕ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ।
ਹਰ ਮੁਲਕ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ੀਂ ਸੁਮੱਤ,
ਬੰਦ ਰੱਖਣ ਮੂੰਹ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਦੇ।
ਅਮਨ ਦਾ ਪਰਚਮ ਸਦਾ ਉੱਚਾ ਰਹੇ,
ਜੰਗ ਬਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਫਿਟਕਾਰ ਦੇ।
ਦੇਸ਼ ਖਾਤਰ ਮਰਨ ਦਾ ਦੇ ਹੌਂਸਲਾ,
ਦੇਸ਼ ਦੋਖੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਦੇ।
ਸਭ ਸਿਪਾਹੀ ਪਰਤ ਆਵਣ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ,
ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਠਾਰ ਦੇ।
ਰੁਕੇ ਨਾ ਪਹੀਆ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਕਦੇ,
ਫਰਜ਼ ਸਮਝਣ ਮੁਖੀ ਹਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ।
ਸਿਰ ਢਕਣ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਤ ਦੇ,
ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਰਿਜ਼ਕ ਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ।
ਭਾਈਚਾਰਾ ਹਰ ਜਗਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ,
ਲੋਕ ਹਨ ਐਧਰ ਜਾ ਪਰਲੇ ਪਾਰ ਦੇ।
ਰਹੇ ਕਾਇਮ ਹਰ ਸੁਹਾਗਣ ਦਾ ਸੁਹਾਗ,
ਵੈਣ ਨਾ ਸੁਣੀਏ ਕਿਸੇ ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ।
ਮਾਣ ਹੋਵੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਹਰ ਘਰੇ,
ਵਹੁਟੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ।
ਤਪ ਰਹੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ,
ਸਾਰਿਆਂ ਤਾਈਂ ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ।
ਬਾਹਟ
ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਦਿਲਦਾਰ ਅਪਣਾ ਅਪਣਾ।
ਸੋਹਣਾ ਹੈ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਪਰਵਾਰ ਅਪਣਾ ਅਪਣਾ।
ਲਾ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬੈਨਰ, ਜੱਗ ਨੂੰ ਬਣਾ ਕੇ ਮੂਰਖ,
ਕਰਦੇ ਪਏ ਨੇ ਲੀਡਰ, ਪਰਚਾਰ ਅਪਣਾ ਅਪਣਾ।
ਜਿਧਰੋਂ ਵੀ ਮਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਸੇ ਦੇ ਗਾਉਣ ਸੋਹਲੇ,
ਭੁੱਲੇ ਨੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਾਰੇ, ਅਖ਼ਬਾਰ ਅਪਣਾ ਅਪਣਾ।
ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਭੇਖ ਧਾਰੀ ,ਬੈਠੇ ਬਣਾ ਕੇ ਡੇਰੇ,
ਹੈ ਘੜ ਲਿਆ ਠੱਗਾਂ ਨੇ, ਕਰਤਾਰ ਅਪਣਾ ਅਪਣਾ।
ਰੌਲਾ ਹੈ ਏਕਤਾ ਦਾ, ਹੈ ਕੁਰਸੀਆਂ ਦੀ ਚਾਹਤ,
ਕਰਦੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਭਾਂਡਾ, ਹਰ ਵਾਰ ਅਪਣਾ ਅਪਣਾ।
ਇਸ ਯੁਗ 'ਚ ਲਗਦਾ 'ਦਰਦੀ', ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਦਾ,
ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਲੂ ਸਿੱਧਾ, ਸੰਸਾਰ ਅਪਣਾ ਅਪਣਾ।
ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ ਦਰਦੀ (ਚਾਨੀਆਂ-ਜਲੰਧਰ)
ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ: 'ਬ੍ਰੇਨ ਡਰੇਨ ਟੂ ਕੈਨੇਡਾ'
NEXT STORY 
