ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੇਕ ਸਫਲ ਮਰਦ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਪਿੱਛੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਭਾਰਤ 'ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਸੀ, ਹਿੰਦੂਤਵ ਖਤਰੇ 'ਚ ਸੀ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗੈਰ-ਧਰਮੀ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਪੈਰ ਪਸਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੁੱਝ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮੁੱਚਾ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦੀ ਉਡੀਕ 'ਚ ਸੀ, ਜੋ ਹਿੰਦੂਤਵ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਬਾਂਦਾ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਰਾਜਾਪੁਰ ਨਾਮੀ ਪਿੰਡ 'ਚ ਆਤਮਾਰਾਮ ਦੁਬੇ ਨਾਮੀ ਸਰਯੂਪਾਰੀਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੁਲਸੀ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚੋਂ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਭਵਿੱਖ 'ਚ ਇਕ ਆਸਪੂਰਨ ਲੋਅ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤੀ। ਸੰਮਤ 1554 (ਸੰਨ 1497) ਸਾਉਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਸਪਤਮੀ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਤੁਲਸੀ ਇਕ ਸਾਧਾਰਨ ਆਤਮਾ ਸਨ। ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੌਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤਕ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਤੁਲਸੀ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤਕ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚ ਰਹੇ। ਇਹ ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਘਟਨਾ ਸੀ। ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੀ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਘੱਟ ਹੈਰਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾ ਰੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਵਜੰਮਿਆ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਪੂਰੇ ਦੰਦ ਸਨ। ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਅਜਿਹੇ ਬਾਲਕ ਦੇ ਜਨਮ ਕਾਰਨ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚੋਂ ਅਜਿਹਾ ਬਾਲਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਣਹੋਣੀ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਕਾਰਨ ਡਰ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਹੁਲਸੀ ਵੀ ਘਬਰਾ ਗਈ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹੀ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਧਰ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਬਾਲਕ ਦਾ ਨਾਂ 'ਰਾਮਬੋਲਾ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕਾਰਨ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਬਾਲਕ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਰਾਮ' ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤਕ ਮੁਨੀਆਂ ਰਾਮਬੋਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਕਾਲ ਦੀ ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰ ਮੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈ। ਰਾਮਬੋਲਾ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਕਰਕੇ ਮੁਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਜਾ ਰਲੀ। ਹੁਣ ਰਾਮਬੋਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਣ ਲੱਗੇ। ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਸਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀਨ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਦਾ ਭੇਸ ਬਣਾ ਕੇ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਲਈ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਪਰ ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸਟੀਕ ਹੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਲਗਾਤਾਰ ਇੰਝ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਭੋਲੇਨਾਥ ਨੇ ਅਯੁੱਧਿਆ ਦੇ ਪਰਮਸੰਤ ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਹਰਿਆਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਜੀ ਬਾਰੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਰਹਰਿਆਨੰਦ ਜੀ ਰਾਮਬੋਲਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਯੁੱਧਿਆ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਮਤ 1561 (ਸੰਨ 1504) ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਚਮੀ ਨੂੰ ਰਾਮਬੋਲਾ ਦਾ ਯੱਗ ਪੂਰਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਦੀ ਗਿਆਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਖੁਦ ਨਰਹਰਿਆਨੰਦ ਜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿਖਾਇਆਂ ਹੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮਹਾਮੰਤਰ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਪਿੱਛੋਂ ਨਰਹਰਿਆਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੰਜੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਨੂੰ ਰਾਮਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਤਾਂ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿਖਾਈ ਹਰੇਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਿਸ਼ 'ਤੇ ਹਰੇਕ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ 'ਸੋਰੋ' ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮਕਥਾ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਜਸ ਸੁਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਕਾਸ਼ੀ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਸੰਮਤ 1573 (ਸੰਨ 1516) ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਤਿਰੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤਨਾਵਲੀ ਬੇਹੱਦ ਰੂਪਵਾਨ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਔਰਤ ਸੀ। ਸੁੰਦਰ ਜੀਵਨ ਸਾਥਣ ਦਾ ਸਾਥ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੁਹੱਪਣ ਦੇ ਆਕਰਸ਼ਣ 'ਚ ਫਸ ਗਏ। ਰਤਨਾਵਲੀ ਤੋਂ ਪਲ ਭਰ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਰਤਨਾਵਲੀ ਆਪਣੇ ਪੇਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਉਸ ਸਮੇਂ ਘਰ 'ਚ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੇਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਰਤਨਾਵਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਾ ਬੜਾ ਹੀ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਰਤਨਾਵਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, ''ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਕੇ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਮਰਦ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ 'ਚ ਬਿਤਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੁਸੀਂ ਚੰਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਲਿਆਣ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ 'ਕਾਮ' ਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ 'ਰਾਮ' ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਲਾਹਨਤ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ।'' ਰਤਨਾਵਲੀ ਇਕੋ ਸਾਹੇ ਬੋਲ ਗਈ।
ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੀ ਸੀ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਮਰਦ ਜਾਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਜਿਹੀ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਕਿ ਅੰਦਰ ਦੇ ਦਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨੇਤਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ। ਉਸੇ ਪਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਲਿਵ ਲਗਾ ਲਈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਕਾਸ਼ੀ 'ਚ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪਰਮਰਾਮ ਭਗਤ ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦਾ ਸਥਾਨ ਚਿਤਰਕੂਟ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਚਿਤਰਕੂਟ ਆ ਗਏ। ਚਿਤਰਕੂਟ 'ਚ ਰਾਮਘਾਟ 'ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਕ ਦਿਨ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਕੁਮਾਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਮਿਲੇ। ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸੀ। ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਨ। ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਨੂੰ ਬੜਾ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਇਆ। ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਵੇਰੇ ਫਿਰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣਗੇ। ਸੰਮਤ 1607 (ਸੰਨ 1550) ਮੌਨੀ ਮੱਸਿਆ ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਘਾਟ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਰਗੜ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਦੋ ਕੁਮਾਰ ਬਾਲਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ''ਬਾਬਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਚੰਦਨ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿਓ।'' ਬਾਲਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਹਨੂੰਮਾਨ ਵੀ ਤੋਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਹਨ। ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਜੀ ਉਸ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਤਰ ਧਿਆਨ ਹੋ ਗਏ।ਸੰਮਤ 1627 (ਸੰਨ 1507) ਨੂੰ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਅਯੁੱਧਿਆ ਆਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਾਵਿਮਈ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ 'ਚ ਪੜ੍ਹਨ-ਲਿਖਣ ਲੱਗੇ ਪਰ ਦਿਨ ਵਿਚ ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਲਿਖਦੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਤੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਪਦ ਲਿਖੋ। ਸੰਮਤ 1631 (ਸੰਨ 1574) ਵਿਚ ਰਾਮਨੌਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮਚਰਿਤ ਮਾਨਸ' ਦੀ ਰਚਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੋ ਸਾਲ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਪੰਝੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਮਚਰਿਤ ਮਾਨਸ ਹਿੰਦੂ ਤੇ ਹਿੰਦੂਤਵ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮਬਾਣ ਹੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਸਤਖਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅੱਜ ਰਾਮਚਰਿਤ ਮਾਨਸ ਹਰੇਕ ਹਿੰਦੂ ਲਈ ਇਕ ਸੰਪੂਰਨ ਧਰਮ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿਚ ਇਸ ਦਾ ਸਥਾਨ ਮੋਹਰੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਹਿੰਦੂ ਘਰ ਵਿਚ ਰਾਮਚਰਿਤ ਮਾਨਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਹਿੰਦੂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਨੇ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਸਤਕ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸੰਮਤ 1680 (ਸੰਨ 1623) ਨੂੰ ਅੱਸੀ ਘਾਟ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਕਿਨਾਰੇ ਇਸ ਮਹਾਕਵੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨਾਮ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਜਾ-ਰਾਜੇਸ਼ਵਰ ਮੰਦਰ
NEXT STORY 
