ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਘੁੰਮਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਪਰਤਿਆ ਤਾਂ ਮਹਿਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਰਸਤੇ 'ਚ ਜੋ ਕੰਕਰ-ਪੱਥਰ ਸਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਚੁੱਭ ਗਏ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਚਮੜੇ ਨਾਲ ਢਕ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਉਕਤ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਇਹ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਇਕ ਹੱਲ ਕੱਢਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਧਨ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ 'ਚ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਕ ਚੰਗੀ ਤਰਕੀਬ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਧਨ ਦੀ ਵੀ ਬਰਬਾਦੀ ਬਚ ਜਾਵੇਗੀ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਦੱਸੋ ਕੀ ਸੁਝਾਅ ਹੈ।'' ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਨਾਲ ਢਕਣ ਦੀ ਬਚਾਏ ਤੁਸੀਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਇਕ ਟੁਕੜੇ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਢਕ ਲੈਂਦੇ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਿਆਂ ਮੰਤਰੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁਝਾਅ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚਮੜੇ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਬਣਵਾਉਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਾਠ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਪਯੋਗੀ ਹੋਵੇ। ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਉਲਟਾ-ਸਿੱਧਾ ਸੋਚਣਾ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹੱਲ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਰੂਪ
NEXT STORY 
