ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਿੰਤੂਦਲ ਪਿੰਡ 'ਚ ਭਗਤ ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੀ ਸਵਰਗਵਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪ ਯਤੀਮ ਹੋ ਗਏ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪ ਦੀ ਬਿਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮਾ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਲਾਣੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਭਜਨ ਬੰਦਗੀ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਆਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲੋਕ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਭਗਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਇਕ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਭਗਤ ਜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਪਾਸੋਂ ਕੁਝ ਰਕਮ ਲੈਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਘਰ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਪਰ ਜਦੋਂ ਘਰ ਪੁੱਜਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਦੇਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨੀਂ ਪਿਆ। ਅੱਗ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਬੁਝ ਗਈ। ਇਸ ਕੌਤਕ ਰਾਹੀਂ ਭਗਤ ਜੀ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਡੂੰਘਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਗੀਤ ਆਪ ਲਿਖਦੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਨਾਂ 'ਗੀਤ-ਗੋਬਿੰਦ' ਰੱਖਿਆ। ਆਪ ਮਥੁਰਾ-ਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਜਗਨਨਾਥਪੁਰੀ ਗਏ। ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਬਾਹਰ ਬ੍ਰਿਖ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਜਗਨਪੁਰੀ ਵਿਚ ਹੋਇਆ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਔਲਾਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਬੱਚਾ ਆਪ ਦੇ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਕੰਨਿਆ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ 12-13 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਗਨਨਾਥਪੁਰੀ ਜੀ ਦੇ ਮੰਦਿਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਮੰਦਿਰ ਲਿਜਾਣਾ ਸੀ, ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਗਿਆ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸ ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਭਗਤ ਜੈਦੇਵ ਦੇ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦੇ ਤਾਂ ਸਮਝੀ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅਰਪਣ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਭਗਤ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ ਪੁੱਜੇ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੰਨਿਆ ਆਪ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਈਏ। ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਵਰ ਢੂੰਡ ਲਵੇ ਪਰ ਉਹ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਭਗਤ ਜੀ ਪਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਗਏ। ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ''ਜਾਹ ਭਲੀਏ! ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾਹ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਹੀ ਜਾ ਰਹੁ। ਇਥੇ ਨਾ ਬੈਠ।'' ਲੜਕੀ ਨੇ ਜਾਣਾ ਨਾ ਮੰਨਿਆ ਤਾਂ ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਦੇਣੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇਕ ਝੌਂਪੜੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸਤਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸਹਿਤ ਭਗਤ ਜੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ, ਆਏ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛਕਾਉਂਦੀ ਤੇ ਆਪ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਖਾਂਦੀ। ਸਭ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਮਾਲਣ ਕੁੜੀ ਭਗਤ ਜੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੁਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ, ਉਸ ਲੜਕੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੰਡੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਘਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਪਾਸ ਖ਼ਬਰ ਕੀਤੀ। ਭਗਤ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੂਹਰੇ ਦੋ ਕਿਤਾਬਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਲਿਖੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਭਗਤ ਜੀ ਦੀ ਲਿਖੀ, ਇਕ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਚਿੱਤਰ ਵਾਪਰਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਭਗਤ ਜੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਭਗਤ ਜੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਆਪ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਗੀਤ ਲਿਖਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਪ ਇਕ ਗੋਬਿੰਦ ਗੀਤ ਲਿਖ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਇਕ ਵਾਕ ਫਿਕਰਾ ਲਿਖਣ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਚਿਰ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾ ਆਵੇ, ਆਪ ਕਾਫੀ ਚਿਰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਆਪ ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਪਦਮਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਵਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਪਦਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ ਸੀ, ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਦਾ ਉੱਤਰ ਸੀ। ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਫਿਕਰਾ ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਫੁਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਕੇ ਲਿਖ ਆਵਾਂ¸ਗੋਬਿੰਦ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਲਿਆਓ। ਪਦਮਾ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹ ਵਰਕਾ ਮੂਹਰੇ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਨੇ ਫਿਕਰਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਭਗਤ ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਵਾਪਿਸ ਆਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਦਮਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ¸ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਛਕਾਏ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਆਪ ਭੋਜਨ ਛਕ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਪਦਮਾ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਮੰਜਾ ਖਾਲੀ ਪਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਥੇ ਸੁੱਤਾ ਜੈਦੇਵ (ਭਗਵਾਨ) ਅਲੋਪ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਕਿਹਾ, ''ਆਪ ਹੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤੇ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਫਿਕਰਾ ਲਿਖਣ ਦਾ ਖਿਆਲ ਫੁਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਲਿਖਣ ਲਈ ਹੀ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਦਾ ਸੀਤ¸ਜੂਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।'' ਭਗਤ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖੀ, ਜਦੋਂ ਲਿਖਿਆ ਫਿਕਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਤੜਫ ਉੱਠੇ ਤੇ ਕਿਹਾ¸ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ¸ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸੀਤ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਭਗਤ ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਜਦੋਂ ਆਪ ਜਗਨਨਾਥਪੁਰੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹੱਲਾਂ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹੇ ਪਰ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਹੀ ਨਾ ਦੇਵੇ! ਰਾਜਾ-ਰਾਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਚੋਰ ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ ਸਾਧਾਂ ਦਾ ਭੇਸ ਧਾਰ ਕੇ ਮਹੱਲਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਜੇ, ਉਥੇ ਸਾਧੂ-ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਬੜੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਅਹਿਲਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਭਗਤ ਜੀ ਨੂੰ ਮੋਹਰਾਂ ਤੇ ਨਕਦੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਜੀ ਉਥੋਂ ਤੁਰੇ ਤਾਂ ਚੋਰ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ। ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਜੇ ਲੋੜ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਉਜਾੜ 'ਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਭਗਤ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਖੂਹ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚੋਰ ਰਫੂਚੱਕਰ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਰੌਲਾ ਨਾ ਪਾਇਆ।
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਚੋਰ ਸੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਡਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਹੱਲਾਂ 'ਚ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਈ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਸਦੇ ਖੂਹ 'ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਖੂਹ 'ਚੋਂ 'ਗੋਬਿੰਦ ਗੋਬਿੰਦ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਉਥੇ ਚੌਂਕੜੀ ਮਾਰੀ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਭਗਤ ਹੀ ਹੈ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਕਿਵੇਂ ਵੱਢੇ ਗਏ? ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਮਹੱਲਾਂ ਵਿਚ ਲਿਜਾਣਾ ਚਾਹਿਆ ਪਰ ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ¸ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਡਾਢਾ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਤ ਜੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਤੁਰੇ ਸਨ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਹੱਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਚੋਰ ਤੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦਮੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਭਗਤ ਜੀ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਕੱਟੇ ਉਹ ਵੇਖ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਪਰ ਉਹ ਸੱਚੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੋਂ ਦੋਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਪਾਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਚੋਰ ਵਿਚੇ ਨਰਕ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਜੁੜ ਗਈ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਭਗਤ ਜੀ ਪਾਸ ਜਾ ਪੁੱਜਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਾਰਤਾ ਸੁਣਾਈ। ਭਗਤ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਟੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਜੁੜ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ 'ਤੇ ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸੱਚੀ ਵਿੱਥਿਆ ਕਹਿ ਸੁਣਾਈ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਭਗਤ ਜੈਦੇਵ ਜੀ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨ ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਸਤਰੀ ਪਦਮਾ ਸਮੇਤ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਮਹਾਨਕੋਸ਼ ਦੇ ਪੰਨਾ 534 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ¸ਜੋ ਕਨੌਜ ਨਿਵਾਸੀ ਭੋਜ ਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਮਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਉਦਰ ਤੋਂ ਕੈਂਦੁਲੀ (ਜ਼ਿਲਾ ਬੀਭੂਮਿ, ਬੰਗਾਲ) ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਕਰਕੇ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਅਨਿੰਨ ਸੇਵਕ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪੂਰਨ ਪੰਡਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਰਚਿਆ 'ਗੀਤ ਗੋਬਿੰਦ' ਮਨੋਹਰ ਕਾਵਯ ਹੈ, ਜੈਦੇਵ ਰਾਗ ਵਿਦਯਾ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨੋਹਰ ਸੁਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਚੇ ਪਦ ਗਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬੱਲਾ ਲਸੈਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਲਕਮਣਸੈਨ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿ ਕੇ ਬਿਤਾਇਆ। ਇਸੇ ਜੈਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੈਦੇਵ ਤਿਆਗਿਓ ਅੰਹਮੇਵ ਬਸੰਤ ਮਹੱਲਾ 5 ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਜਯ ਰੂਪ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਨੂੰ ਜੈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਰਾਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਦਤ ਜੈਦੇਵ ਜੈਦੇਵ ਕਉ ਰੰਮਿਆ (ਮਾਰੂ ਜੈਦੇਵ)।
- ਪਿੰ੍ਰ. ਜੈਦੇਵ ਸਿੰਘ ਬੈਂਕਾਕ
ਅਠੌਲੀ ਵਿਖੇ ਮਹਾਨ ਗੁਰਮਤਿ ਸਮਾਗਮ
NEXT STORY 
