* ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਪਮਾਨਪੂਰਵਕ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਏ ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨਪੂਰਵਕ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ।
* ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਨਿਰਸੰਕੋਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਛੁਪਾਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੀ ਜਾਏਗੀ।
* ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਆਦਮੀ ਸਿੱਖਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਗਲਤੀ ਹੀ ਕਰਦਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਕਹੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
* ਪਹਿਲੇ ਅਪਰਾਧ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਸਰੇ ਅਪਰਾਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
* ਅਪਰਾਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ।
* ਗਲਤੀ ਕਰ ਦੇਣਾ ਮਾਮੂਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣਾ ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ।
* ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਜਿੰਨਾ ਹੈ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ।
* ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਭੁੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਸਿੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
* ਗਲਤੀ ਹੋਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ ਪਰ ਮੌਕਾ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਨਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਨੀ ਮਹਾਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ।
* ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮੰਨ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਕ ਗਲਤੀ ਹੋਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
* ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਨਾ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ।
* ਗਲਤੀ ਕਰਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਚਰਣ ਰੱਖਣਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ।
ਵਿਆਖਿਆ ਸ੍ਰੀ ਜਪੁ ਜੀ ਸਾਹਿਬ
NEXT STORY 
