ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਰ-ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਦੀਪ ਜਗਾਉਂਦਾ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਾ ਪਰਤਣ ਦਿੰਦਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਘੱਟ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਨੌਕਰ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਧਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੱਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਪਕ ਜਗਾ ਕੇ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਦੀ ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਿਜੌਰੀ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਸਨ। ਇਕ ਰਾਤ ਉਹ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ''ਕੌਣ?'' ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ 'ਮੌਤ' ਪਰਛਾਵਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਬੇਚੈਨ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਬੀਮਾਰੀ ਨੇ ਆ ਘੇਰਿਆ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਰੋਗ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਕਾਰੋਬਾਰ 'ਚ ਵੀ ਮੰਦੀ ਆ ਗਈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦ ੇਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹਾਤਮਾ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੱਲ ਤੋਂ ਤੂੰ ਇਕ ਹੱਥ ਤੋਂ ਲੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ। ਮੁੱਠੀ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ। ਮਹਾਤਮਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ 'ਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਗਰੀਬਾਂ, ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਖਰਚ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜੋਤ ਜਗਣ ਲੱਗੀ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਹ ਆਪ ਰੋਟੀ ਲੈਂਦਾ। ਰੋਗ, ਡਰ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਜੀਵਨ ਫਿਰ ਜਗਮਗਾ ਉੱਠਿਆ।
— ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਅਗਰਵਾਲ
ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ
NEXT STORY 
