ਇਕ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਦਿਨ ਕਿਤਿਓਂ ਇਕ ਬਲੂੰਗੜਾ ਰਸਤਾ ਭਟਕ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਭੁੱਖੇ-ਪਿਆਸੇ ਬਲੂੰਗੜੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ-ਰੋਟੀ ਖੁਆਈ। ਬਲੂੰਗੜਾ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਪਲਣ ਲੱਗਾ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੱਸਿਆ ਆ ਗਈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠਦੇ ਤਾਂ ਬਲੂੰਗੜਾ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਮੋਢੇ ਜਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ।
ਇਕ ਦਿਨ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਕਿਹਾ,''ਦੇਖ, ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਇਸ ਬਲੂੰਗੜੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ ਕਰ।''
ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣ ਗਿਆ, ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਧਿਆਨ 'ਚ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਬਲੂੰਗੜੇ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕ ਕਾਬਿਲ ਚੇਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ। ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੂੰਗੜਾ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਤਾਂ ਕੰਮ ਹੀ ਵਿਗੜ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਆ ਗਈ ਕਿ ਬਲੂੰਗੜਾ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਵੱਡੇ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਕ ਧਿਆਨ 'ਚ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਤਕ ਬਲੂੰਗੜਾ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ । ਇਸ ਲਈ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਸੇ-ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਕਿਤਿਓਂ ਵੀ ਇਕ ਬਲੂੰਗੜਾ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ। ਆਖਿਰ ਕਾਫੀ ਲੱਭਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਬਿੱਲੀ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਤਮਾ ਧਿਆਨ 'ਚ ਬੈਠੇ।
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੰਨੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਮਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਪਰ ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਤਕ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਬਿੱਲੀ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਵੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਧਿਆਨ 'ਚ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ। ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਰਵਾਇਤ ਹੈ।
ਇਹ ਤਾਂ ਹੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਪਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਨਹੀਂ, ਅਨੇਕਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਪਾਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਵੱਲ? ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਸਵਾਰਥੀ ਅਨਸਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਜਕੜੇ ਪਏ ਹਾਂ। ਲੋੜ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ ਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਈਏ।
ਹੰਕਾਰ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ
NEXT STORY 
