ਇਕ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਮੁੜੇ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਇਕ ਕਿਸਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,''ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਾਪ ਦਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ?''
ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਚਕਰਾ ਗਏ। ਉਹ ਫਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਮੁੜੇ। ਫਿਰ ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇਕ ਵੇਸਵਾ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵੇਸਵਾ ਬੋਲੀ,''ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੌਖਾ ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਦਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।''
ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦੇ ਹਾਂ ਕਰਨ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਵੇਸਵਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ,''ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿਚ। ਇਥੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹਾ-ਧੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿਆ ਕਰਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿਓ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੇਟਾ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ 5 ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।''
ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਆ ਗਿਆ। ਨਾਲ ਹੀ ਪੱਕਿਆ-ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ ਮਤਲਬ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਲੱਡੂ। ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੇ ਹਾਮੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵੇਸਵਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ,''ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਖਾਸ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਖੇ ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ-ਜਾਂਦੀ ਨੂੰ।''
ਵੇਸਵਾ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰੋਸ ਦਿੱਤੇ ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਖਾਣ ਲੱਗੇ, ਵੇਸਵਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਥਾਲੀ ਖਿੱਚ ਲਈ। ਇਸ 'ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੋਲੇ,''ਇਹ ਕੀ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ?''
ਵੇਸਵਾ ਬੋਲੀ,''ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ। ਇਥੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਭੋਜਨ ਤਾਂ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ ਸੀ ਪਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਲਾਲਚ ਹੀ ਪਾਪ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।''
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ?
NEXT STORY 
