ਦਿਨ ਕਾਫੀ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਲਵ ਕਿਲੇ ਤੋਂ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਸੈਂਕੜੇ ਅੰਗ-ਰੱਖਿਅਕ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਊਠ ਸਵਾਰ ਵਜਰਨਾਭ ਨੂੰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਝ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਵਜਰਨਾਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਜੈ ਹੋ। ਯਾਦਵ ਦਲ ਤੁਹਾਡੀ ਨਗਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁੱਜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਮਗ ਕਿਲੇ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਛਾਉਣੀ 'ਚ ਲੈ ਗਏ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।''
''ਪਾਪੀ, ਕਮੀਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਚਨਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ?'' ਸ਼ਾਲਵ ਗਰਜਿਆ।
''ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਜਾਨ ਬਚਾ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'' ਵਜਰਨਾਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖੋ। ਇਧਰ ਹੀ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਯਾਦਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ।''
ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਿਲੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਤੀਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਲਿਆ ਸਕੇ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਛੜ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸਾਤਿਯਕੀ ਆਪਣੀ ਟੁਕੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਾਂਹ ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ-ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸੱਜੇ-ਖੱਬਿਓਂ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਿਊਮਨ ਦੀਆਂ ਟੁਕੜੀਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਛੜ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਛੜ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਂਝ ਸ਼ਾਲਵ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਤਾਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਤਾਲ ਵੱਲ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ 'ਚ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕ ਪਿਆ। ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ''ਦੁਸ਼ਟ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ੂਪਾਲ ਦਾ ਵਧ ਵੀ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਥੇ ਵੀ ਚੋਰੀ-ਛਿਪੇ ਚੜ੍ਹ ਆਇਐਂ। ਠਹਿਰ ਜ਼ਰਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਏਂਗਾ।'' ਇੰਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਖੜਗ ਲੈ ਕੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਂਗਲੀ ਵਿਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਿੜ੍ਹਨ ਲੱਗਾ।
ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ
NEXT STORY 
