ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਮ-ਭੁਲੇਖੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਕਿ ਆਖਰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਅਸਰਦਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸਰਗਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਲੋਕਾਂ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਸਰਗਰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਰਥਿਕ ਫਾਇਦਾ ਲੈਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜੋ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਸਤਿਸੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਧਾਰਮਿਕ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਡੱਟ ਕੇ ਫਾਇਦਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਬਣ ਕੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਭਰ ਲਈ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਵੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਨ। ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਧਾਰਮਿਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੌਰਾਨ ਇਕ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇ। ਸਤਿਸੰਗ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ ਰਟਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਸੂਤਰ ਰਟ ਕੇ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ। ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂਕਿ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧ ਵਤੀਰਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ।
ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ 'ਚ ਮਨੁੱਖ
NEXT STORY 
