ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਹੈ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦੇਣਾ। ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਜੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਮਿਟਾਉਣ ਜਾਂ ਭੁੱਲਣ ਦਾ ਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ 'ਤੇ ਬੋਝ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ? ਸੁਲਗਦੀ ਹੋਈ ਸੁਆਹ ਜਾਂ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਕਚਰੇ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਭਰ ਲੈਣਾ ਤਾਂ ਬੇਵਕੂਫੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖੁਦ ਸੂਲੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਆਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਰੱਬ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਮੁਆਫੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਨ ਦੇ ਵੀ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ-ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੁਆਫ ਕਰੋ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਅਧਿਆਏ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਦਾਨ ਹੀ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੁਆਫ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਹੀ 'ਕੂੜੇਦਾਨ' ਤੇ 'ਬੇਸਮਝ' ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਆਲੂ ਬੱਚੇ ਬਣੋ।
ਮੁਆਫੀ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਮੱਕਾਰ, ਅੱਤਿਆਚਾਰੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਮੁਆਫੀ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਨਿਗਲ ਜਾਵੇ। ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੱਕਾਰੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਛੋਟ ਨਾ ਦਿਓ। ਮੁਆਫ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਥੋਂ ਸਿੱਧਾ ਧਰਮਰਾਜਪੁਰੀ ਭੇਜ ਦਿਓ ਜੋ ਕਿ ਅਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਟੀਚਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਕੰਮ ਕਰੋ
NEXT STORY 
