ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਠਹਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਗੂੰਜ ਉਠਦਾ ਸੀ, ਖੂਬ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਕੰਮਕਾਜ ਅਤੇ ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਰਾ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਰਦ ਵੀ ਡੰਗਰਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੰਦਾ ਹੀ ਇਹੀ ਸੀ। ਮਿਹਨਤ- ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਖੁਦ ਮਲੇਛ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਇਹੀ ਹਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤਾਈਂ ਘਰ 'ਚ ਖਾਣ ਲਈ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚੇ ਸਭ ਆਪਣੇ। ਜਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖੇ ਮਰਦਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਰਾਜਾਂ 'ਚ ਲੁੱਟਮਾਰ ਕਰਨ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਸਨ। ਕਾਲ ਭੈਰਵ ਦੀ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਲੜ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਲੁੱਟਮਾਰ ਕਰਕੇ ਪਰਤ ਆਉਂਦੇ ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਮਲੇਛ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵਜਰਨਾਭ ਨੇ ਇਸ ਸਾਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ, ਵਸਤਰ, ਧਨ ਆਦਿ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦਬਾਅ ਪਾਉਣਗੇ।
ਰਾਜਾ ਵਜਰਨਾਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਹਰ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਨਗਰ 'ਚ ਸਾਂਢਵੀ ਸਵਾਰ ਭੇਜ ਕੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਜ ਸਭਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਹਰੇਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਇਕ-ਇਕ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨਗਰ ਤੋਂ ਦੋ-ਦੋ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਇਸ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਲਈ ਰਾਜਧਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ।
ਗੁਲਾਮੀ 'ਚ ਸਵੈਮਾਣ ਖਤਮ
NEXT STORY 
