ਆਤਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਪਿਆਰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਇਸ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਭਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆਏ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੈਂ-ਮੇਰਾ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਕਾਮ, ਗੁੱਸੇ, ਲਾਲਚ, ਮੋਹ ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਾਡਾ ਮਨ ਕਾਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦਾ ਚਾਨਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੈਵਿਕਤਾ ਇਸੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜੇ ਮਨ ਰੂਪੀ ਰਸਤਾ ਹੀ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਆਏਗਾ? ਅਧਿਆਤਮ ਇਸੇ ਗੰਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਫਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਗੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਗੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਢਕਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਧੂੜ-ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਂਝ ਵੀ ਗਿਆਨ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗੇਗਾ।
ਫੇਰਿ ਦੀਆ ਦੇਹੁਰਾ ਨਾਮੇ ਕਉ...
NEXT STORY 
