ਇਕ ਵਾਰ ਇਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਮਹਾਮਾਰੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਮਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਕਰਵਾਏ ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਫਰਕ ਨਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕ ਮਰਦੇ ਰਹੇ। ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਰੱਬ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ। ਅਸਮਾਨ 'ਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਖੂਹ ਹੈ, ਜੇ ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਹਰੇਕ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ-ਇਕ ਬਾਲਟੀ ਦੁੱਧ ਉਸ ਖੂਹ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਹੀ ਮਹਾਮਾਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਰਨਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਹਾਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਖੂਹ ਵਿਚ ਇਕ-ਇਕ ਬਾਲਟੀ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਰਾਤ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਚਾਲਾਕ ਤੇ ਕੰਜੂਸ ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਖੂਹ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣਗੇ। ਜੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇਕ ਬਾਲਟੀ ਪਾਣੀ ਖੂਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ।
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਕੰਜੂਸ ਬੁੱਢੀ ਨੇ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇਕ ਬਾਲਟੀ ਪਾਣੀ ਖੂਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਵੀ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਰਨੇ ਜਾਰੀ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਮਾਰੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਖੂਹ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਖੂਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਦੀ ਇਕ ਵੀ ਬੂੰਦ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਮਹਾਮਾਰੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਬੁੱਢੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਵਿਚਾਰ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਖੂਹ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਦੋਸਤੋ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਂ ਕਰ ਹੀ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਇਸੇ ਸੋਚ ਕਾਰਨ ਸਥਿਤੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਬਰ ਦਾ ਫਲ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
NEXT STORY 
