ਮੁੰਬਈ- ਸੋਨੂੰ ਰਣਦੀਪ ਚੌਧਰੀ ਦੁਆਰਾ ਡਾਇਰੈਕਟਿਡ ਫਿਲਮ ‘ਓਮਲੋ’ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਨਵਾਂ ਅਨੁਭਵ ਦੇਵੇਗੀ। ਫਿਲਮ ਕਾਨਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ’ਚ ਚੁਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨਾਲ ਰੂਬਰੂ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਲਮ ’ਚ ਸ਼ੰਭੂ ਮਹਾਜਨ, ਸੋਨਾਲੀ ਸ਼੍ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਸੋਨੂੰ ਰਣਦੀਪ ਚੌਧਰੀ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ’ਚ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ‘ਓਮਲੋ’ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਨਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ’ਚ ਪੁੱਜਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਫਿਲਮ ਹੈ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਬਾਰੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸੋਨੂੰ ਰਣਦੀਪ ਚੌਧਰੀ, ਪ੍ਰੋਡਿਊਸਰ ਰੋਹਿਤ ਮਖੀਜਾ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਸ਼ੰਭੂ ਮਹਾਜਨ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ/ ਨਵੋਦਿਆ ਟਾਈਮਜ਼/ ਜਗਬਾਣੀ/ ਹਿੰਦ ਸਮਾਚਾਰ ਨਾਲ ਖਾਸ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤੀਆਂ...
‘ਓਮਲੋ’ ਸਿਰਫ਼ ਫਿਲਮ ਨਹੀਂ, ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ’ਤੇ ਸਵਾਲ ਹੈ : ਸੋਨੂੰ ਰਣਦੀਪ ਚੌਧਰੀ
Q ‘ਓਮਲੋ’ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
‘ਓਮਲੋ’ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਿੱਕਨੇਮ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਂ ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ ਪਰ ਘਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ‘ਓਮਲੋ’ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਾਲ 2023 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ’ਚ ਹੋਈ। ਅਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ‘ਓਮਲੋ’ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਫਿਲਮ ਹੈ। ਇਸ ’ਚ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ, ਕਲਾ, ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਅਤੇ ਸੱਭਿਾਚਾਰ ਭਰਪੂਰ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਭਇਆਚਾਰ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਫਿਲਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਪੀੜ੍ਹੀ-ਦਰ-ਪੀੜ੍ਹੀ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਸੋਚ ’ਤੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਰਕਾਰ ਜਾਂ ਸਮਾਜ ਸਾਡੇ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਥੋਪਦਾ, ਸਗੋਂ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਢੋਹੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ‘ਓਮਲੋ’ ਉਸੇ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
Q ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਫਿਲਮ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰਾ ਸਫ਼ਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰਿਹਾ?
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਨਸ ’ਚ ਵੀ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਫਿਲਮ ਕਾਨਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ’ਚ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ‘ਸਟੇਜ ਆਫ ਸੀਜ਼’ ਵੈੱਬ ਸੀਰੀਜ਼ ’ਚ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਾਕਡਾਊਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਲਗਾਤਾਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣੀ ਫਿਲਮ ਖੁਦ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ‘ਸਟਰਗਲ’ ਸ਼ਬਦ ’ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਡਾਕਟਰ ਬਣਨ ਲਈ ਕੋਈ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟਰਗਲ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਹੈ।
ਮੁੰਬਈ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆਡੀਸ਼ਨ ਦੇਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ‘ਨਾਟ ਫਿੱਟ’ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਾਂ ਕਿ ਕਾਸਟਿੰਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਾਸਟਿੰਗ ਅਸਿਸਟੈਂਟ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਮਝ ’ਚ ਆ ਗਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਫਿਲਮ ਨਹੀਂ ਚੱਲੀ ਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ‘ਡੂ ਔਰ ਡਾਈ’ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਸੀ। ਹਰ ਛੋਟੀ-ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ’ਤੇ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ।
Q ਫਿਲਮ ’ਚ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?
ਫਿਲਮ ਦੀ ਲਗਭਗ 70 ਫੀਸਦੀ ਸਟਾਰਕਾਸਟ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅਸਲੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਬੀਕਾਨੇਰ ਕੋਲ ਸਥਿਤ ਧੋਲੀਆ ਪਿੰਡ ’ਚ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਥੀਏਟਰ ’ਚ ਫਿਲਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਕੈਮਰਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਯੂਨਿਟ ਪਿੰਡ ਪੁੱਜੀ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਫਿਲਮ ’ਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅਸਲੀ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਰਪੰਚ ਬਣਾਇਆ, ਮਨਰੇਗਾ ’ਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਠੇਕੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ। ਲਗਭਗ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਰਿਹਰਸਲ ਹੋਈ।
15 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਪਨਾ : ਰੋਹਿਤ ਮਖੀਜਾ
Q ਰਾਜਸਥਾਨ ’ਚ ਕਈ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਫਿਲਮਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਚਰਚਾ ’ਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਕੀ ‘ਓਮਲੋ’ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ’ਚ ਵੱਖਰੀ ਹੈ?
ਅੱਜ ਤੱਕ ਇਸ ਪੱਧਰ ਦੀ ਰਾਜਸਥਾਨੀ ਫਿਲਮ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਇਕ ਨਿਰਮਾਤਾ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਹਰ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਅੱਗੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗਾ।
Q ਅੱਜਕਲ ਖੇਤਰੀ ਸਿਨੇਮਾ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ‘ਓਮਲੋ’ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ?
ਬਿਲਕੁਲ! ਪੂਰੀ ਟੀਮ ਰਾਜਸਥਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੀ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਵੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸ ’ਚ ਦਮ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਹਾਣੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਤਾਂ ਲੋਕ ਜ਼ਰੂਰ ਪਸੰਦ ਕਰਨਗੇ। ਅੱਜ ਫਿਲਮ ਓ.ਟੀ.ਟੀ. ’ਤੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਰਿਵਿਊ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕ ਇਸ ਨੂੰ ਖੂਬ ਪਿਆਰ ਦੇਣਗੇ।
Q ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਸੋਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਕਿੰਨੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ?
ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਲਗਭਗ 15-16 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਬਈ ’ਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ, ਦੋਵੇਂ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਬਾਅਦ ’ਚ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ’ਚ ਹੈ ਤੇ ਸੋਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਤੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ’ਚ ਬਿਹਤਰ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਅੱਜ ਉਹੀ ਸਪਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
13 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ’ਚ ਕਾਨਸ ਤੱਕ ਪੁੱਜਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਪਨਾ ਸੱਚ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਹੈ : ਸ਼ੰਭੂ ਮਹਾਜਨ
Q ਸਿਰਫ਼ 13 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ’ਚ ਤੁਸੀਂ ਕਾਨਸ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਗਏ। ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਸਾਡੀ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੈਟੇਗਰੀਆਂ ’ਚ 24 ਐਵਾਰਡ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਦਾ ਵੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਮੰਚ ਤੱਕ ਪੁੱਜਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਅਨੁਭਵ ਰਿਹਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੈਵਜ਼ ਓ. ਟੀ. ਟੀ. ’ਤੇ ਜਾ ਕੇ ‘ਓਮਲੋ’ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਖਣ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਮੁਫ਼ਤ ’ਚ ਉਪਲਬਧ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਵੇਗੀ।
Q ਪੜ੍ਹਾਈ, ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਾਰਵਾੜੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖਣੀ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਿਆ?
ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਮੇਰੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ’ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪਿਆ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ’ਚ ਮਾਰਵਾੜੀ ਸਿੱਖਣੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਮਰਾਠੀ ਹੈ ਪਰ ਸੋਨੂੰ ਸਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਵਾੜੀ ਸਿਖਾਈ। ਬਾਕੀ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਦੋਵੇਂ ਸਿੱਖ ਗਿਆ।
‘3 ਇਡੀਅਟਸ’ ਤੋਂ ‘ਪ੍ਰੀਤਮ ਐਂਡ ਪੈਡ੍ਰੋ’ ਤੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹਿਰਾਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦਿਖਾਇਆ ਸਟੋਰੀਟੈਲਿੰਗ ਦਾ ਹੁਨਰ
NEXT STORY 
