ਇਕ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਿੱਦੜ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਪੰਜੇ 'ਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕੰਡਾ ਚੁੱਭ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ''ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਰੱਖ ਲਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜੂਠ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵੀ ਪੇਟ ਭਰ ਸਕੇ।
ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਲੰਗੜੇ ਗਿੱਦੜ 'ਤੇ ਦਇਆ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਇਹੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ¸ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੀ ਚੱਟਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਜੰਗਲ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਹਨ।'' ਗਿੱਦੜ ਮੰਨ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਝਪਟ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪੇਟ-ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੱਲਾ ਬੋਲਣ ਦਾ ਮੰਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੈਂ ਵੀ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਾਂ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ''ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਕਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿਓ।''
ਗਿੱਦੜ ਨੇ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦਾ ਭੂਤ ਸਵਾਰ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ। ਗਿੱਦੜ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਝਪਟ ਪਿਆ ਪਰ ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉਛਾਲਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਨੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਇਸੇ ਲਈ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਤਾਂ ਅਕਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰੋ
NEXT STORY 
