ਵਜਰਨਾਭ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ 'ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸੈਨਾ ਨਾਇਕ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ''ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਜੈ ਹੋਵੇ। ਦੰਤਵਕਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਕਿਲੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹੈ। ਵਜਰਨਾਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੱਕ ਨਾਲ ਲਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਰਸਿੰਙਾ ਫੂਕਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰ ਕਿਲੇ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਨਗਾਰੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਵਜਰਨਾਭ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਸੈਨਿਕ ਦੇ ਨਾਇਕ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਜ-ਧੱਜ ਕੇ ਕਿਲੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਦਿਊਮਨ ਜੀ, ਸਾਖ, ਸਾਤਿਯਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਰਿਆ ਨੇਤਾ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕਿਲੇ ਦੇ ਵਿਹੜੇ 'ਚ ਆ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਜਰਨਾਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ''ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹੱਥ 'ਤੇ ਹੱਥ ਧਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਗੇ ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੱਦਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਥੇ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਕੌਣ ਆਇਆ ਹੈ ਇਥੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ।''
''ਆਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਥੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੀ ਛਾਉਣੀ ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਕਿਲੇ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਹੀ ਟਿਕਾਣੇ ਨਾ ਲਗਾ ਦਿੰਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਦੰਤਵਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਦੂਜੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਦੁਰਥ ਤੇ ਰੋਮ ਹਰਸ਼ਣਾ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਰਣਭੇਰੀ ਵੱਜਦਿਆਂ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ।''
