ਸਰਦਾਰ ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਸਮੁੰਦਰੀ ਦਾ ਸਿੱਖ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਦੋਵਾਂ ’ਚ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਤ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ’ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਜਨ-ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੰਗਰਾਮ ਦੀ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ’ਚ, ਜਦੋਂ ਸਿੱਖ ਕੁਲੀਨ ਵਰਗ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਰੋਸ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸੱਤਾ ਦੇ ਪੱਖੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਇਕ ਨੈਤਿਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਰਣਨੀਤੀਕਾਰ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਸਿਧਾਂਤਕ ਅਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਕਾਰਵਾਈ ’ਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਪਲੈਕਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ‘ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਾਲ’ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ, ਨੈਤਿਕ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ, ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਤੀ ਇਕ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਹੈ।
1882 ’ਚ ਮੌਜੂਦਾ ਤਰਨਤਾਰਨ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਰਾਏ ਕਾ ਬੁਰਜ ’ਚ ਜਨਮੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਨੇ ਇਕ ਸਾਧਾਰਨ ਪੇਂਡੂ ਪਿਛੋਕੜ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ 1920 ਤੋਂ 1926 ਤੱਕ ਚੱਲੀ ਸਿੱਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ’ਚੋਂ ਇਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਕਪਟੁਤਾ ਜਾਂ ਦਿਖਾਵੇ ’ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨੈਤਿਕ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਿਵਸਥਿਤ ਜਨਤਕ ਲਾਮਬੰਦੀ ’ਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਦੁਰਲੱਭ ਸਮਰੱਥਾ ’ਤੇ ਅਾਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਕਾਬ ਗੰਜ, ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ, ਚਾਬੀਆਂ ਦਾ ਮੋਰਚਾ, ਜੈਤੋ ਅਤੇ ਨਾਭਾ ਵਰਗੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮੋਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਣਨੀਤਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਦਿਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ’ਚੋਂ, ‘ਗੁਰੂ ਕਾ ਬਾਗ’ ਮੋਰਚਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੰਗਰਾਮ ’ਚ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੋੜ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ। ਸਿੱਖ ਵਾਲੰਟੀਅਰਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਵਾਬੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਦਮਨ ਸਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ, ਮਦਨ ਮੋਹਨ ਮਾਲਵੀਆ, ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਰਧਾਨੰਦ ਅਤੇ ਸੀ. ਐੱਫ. ਐਂਡਰਿਊਜ਼ ਵਰਗੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਹਿੰਸਕ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਨੈਤਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਅਹੁਦਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੰਦੋਲਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ (ਐੱਸ. ਜੀ. ਪੀ. ਸੀ.) ਅਤੇ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਗਠਨ ’ਚ ਸਹਾਈ ਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਕੰਮਕਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਪਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਆਚਰਣ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਇਕਸੁਰਤਾ ਸੀ। ਮਾਸਟਰ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਇਕ ਪੂਰਨ ਗੁਰਸਿੱਖ’ ਵਜੋਂ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਸਵੈ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਅਤੇ ਅਗਵਾਈ ਨਿੱਜੀ ਉਦਾਹਰਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਬਰਾਬਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਵਿਵਹਾਰਕ ਸੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਅਤੇ ਤਰਨਤਾਰਨ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ’ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਲਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇ ਖੂਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਤੀਗਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ—ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਕਾਰਜ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। 1917 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ’ਚ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਹਾਲੀ ਅਤੇ ਲਾਇਲਪੁਰ ’ਚ ਵਿੱਦਿਅਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਤਿਆਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਅਟੁੱਟ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਐੱਸ. ਜੀ. ਪੀ. ਸੀ. ਨੂੰ ਵਿੱਤੀ ਸੰਕਟ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਵੀ ਕੌਂਸਲ ਅੱਗੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਪੀਲ ਦਾਇਰ ਕਰਨ ਲਈ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਤਦ ਸਿਰਫ ਅੱਧੀ ਰਾਸ਼ੀ ਹੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਸਕੀ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰੀ ਨੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ 75,000 ਰੁਪਏ ਜੁਟਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਦੋ ਮੁਰੱਬੇ (ਲਗਭਗ 50 ਏਕੜ) ਜ਼ਮੀਨ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਅੰਤ ’ਚ ਮੁਕੱਦਮਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਪੈਸੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਯੁੱਗ ’ਚ, ਅਜਿਹਾ ਕਾਰਜ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਹੈ।
ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਨੈਤਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੀ। 1923 ’ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਕੇ ਲਾਹੌਰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸੈਂਟਰਲ ਜੇਲ ’ਚ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ (ਜੋ ਬਾਅਦ ’ਚ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜੀ), ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ’ਚ ਫਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। 1926 ’ਚ, ਜਦੋਂ ਕੈਦੀਆਂ ’ਤੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਤਹਿਤ ਰਿਹਾਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਨੇ ਮਾਸਟਰ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਸਮੇਤ 11 ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਮਨਕਾਰੀ ਸ਼ਰਤਾਂ ਅਧੀਨ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇਲ ਵੀ ਸਿਧਾਂਤਕ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਇਕ ਅਖਾੜਾ ਬਣ ਗਈ। ਜੁਲਾਈ 1926 ’ਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਿਰਾਸਤ ’ਚ ਮਹਿਜ਼ 43 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ’ਚ ਰਹੱਸਮਈ ਹਾਲਾਤ ’ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਨਤਾ ਦੇ ਰੋਸ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਰਿਹਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ’ਚ, ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਐੱਸ. ਜੀ. ਪੀ. ਸੀ. ਚੋਣਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ’ਚ ਜਨਤਕ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਇਕ ਲਹਿਰ ਫੈਲ ਗਈ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਬਹੁਮਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਨੈਤਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਅਕਸਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਅਦ ’ਚ ‘ਅਕਾਲੀ ਤੇ ਪਰਦੇਸੀ’ ’ਚ ਲਿਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਸਟਰ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਹੀਦ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਹੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਚਿਤਰਿਆ, ਜੋ ਸੇਵਾ, ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਅਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਨ—ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ’ਚ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੁੰਦਰੀ ਲਈ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਕੋਈ ਇਕ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇਕ ਸਥਾਈ ਅਵਸਥਾ ਸੀ।
1923 ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੱਦ ਇੰਨਾ ਵਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1842 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ‘ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ’ ’ਚੋਂ ਇਕ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਕੰਪਲੈਕਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ‘ਤੇਜਾ ਸਿੰਘ ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਾਲ’ ਦਾ ਨਾਮਕਰਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮੂਹਿਕ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਜੀਵਨ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਚਾਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
-ਤਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ
ਜਨ ਅੰਦੋਲਨ ਤੋਂ ਇੱਕਾ-ਦੁੱਕਾ ਵਿਰੋਧ ਤੱਕ : ਟ੍ਰੇਡ ਯੂਨੀਅਨ ਵਾਦ ਦਾ ਬਦਲਦਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ
NEXT STORY 
