ਪਿਛਲੇ 60-70 ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀ ਸੌਖ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਚੁਟਕੀ ਵਜਾਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਅਲਾਦੀਨ ਦੇ ਚਿਰਾਗ ਵਾਂਗ ‘ਜੋ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਆਕਾ’ ਵਾਂਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਦਾ ਗੱਠਜੋੜ : ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਤੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੋਏ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ’ਚ ਬੋਲਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ’ਤੇ ਚਰਚਾ ਸੀ। ਟੈਲੀਫੋਨ ਦੀ ਕਾਢ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਇਕ ਡੱਬੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਤਾਰ ਜਾਂ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ‘ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ’ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹੋਣ, ਭਾਵੇਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕ ਅਜੂਬਾ ਹੀ ਲੱਗਾ।
ਜਦੋਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਡੱਬਾ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਮਾਲ ਦਾ ਲੱਗਾ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਛੋਟੀ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਦੀ ਸਕਰੀਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਦਮ-ਕੱਦ ਟੀ. ਵੀ. ਸਕਰੀਨ, ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਤੱਕ, ਇਹ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਬਟਨ ਨੂੰ ਦੱਬਣ ’ਤੇ ਹੀ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ’? ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਰਟੀਫੀਸ਼ੀਅਲ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਥਾਂ ਹੁਣ ਜਿਗਿਆਸਾ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਕੀ ਅਤੇ ਕਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿਚ ਲਿਆ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਕਾਇਆ ਪਲਟ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨਵੀਂ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਉਹ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ’ਤੇ ਨਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇਹ ਨੋਟ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸ਼ੀਨ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਕਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਜਿੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਗਲਤਫਹਿਮੀ ਕਾਰਨ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਮਸ਼ੀਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਾਨ੍ਹ ਵਾਂਗ ਕਿੰਨੀ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾਉਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਇਕ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਆਰਟੀਫੀਸ਼ੀਅਲ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਨਾ ਤਾਂ ਲੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਕਾਫੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਵਹੀ-ਖਾਤੇ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਬੈਠੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸਹੂਲਤ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ’ਚ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਵਾਰੇ ਨਿਆਰੇ ਹਨ, ਇਹ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਟੈਕਸ, ਵਕਾਲਤ, ਕੰਸਲਟੈਂਸੀ ਜਾਂ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਸਲ ਵਿਚ ਅੱਜ ਦਾ ਦੌਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਬਲ ’ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉੱਤਮਤਾ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਰੋਬਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਲੱਭ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਲੱਭ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਮਾਂ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਲਕੀਰ ਪਿੱਟਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।
ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬਲ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਭਾਰੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੌੜ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਿਸਾਲ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਡੇਟਾ ਜਾਂ ਡੇਟਾ ਮਸ਼ੀਨ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਫੀਡ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਚਰਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਇਹੀ ਕਚਰਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨੀਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਸਫਲਤਾ ਹੀ ਹੱਥ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਿੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਗ਼ਰੀਬੀ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਕੰਟਰੋਲ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਰੱਸਾਕਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਜਿਆਂ ਸਿਰ ਮੜ੍ਹਨ ਵਰਗਾ ਮਾਹੌਲ ਹੈ। ਸੱਤਾ ਦੇ ਸਿਖਰ ’ਤੇ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਭਾਵੇਂ ਲੋਕ ਸਿਆਸੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਆਰਥਿਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ’ਤੇ ਲੋਕ ਭਲਾਈ ਦੀਆਂ ਸਕੀਮਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਜਾਮਾ ਪਹਿਨਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਬਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਸਾਡਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣਾ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਲਾਭ ਅਤੇ ਹਾਨੀ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ : ਆਰਟੀਫੀਸ਼ੀਅਲ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਫਾਇਦਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ। ਨਕਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਉਹੀ ਚਿਹਰਾ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਉੱਠਣ-ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਤਕ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਹੂ-ਬ-ਹੂ ਨਕਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਾਈਬਰ ਕ੍ਰਾਈਮ ਦੇ ਖਤਰੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਲੁੱਟ-ਖੋਹ ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਲਈ ਘਰ ਵਿਚ ਸੰਨ੍ਹ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਡਿਜੀਟਲ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀ, ਬਿਨਾਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਖਾਤੇ ਖਾਲੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦੀ ਬੱਚਤ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੌਣ ਪਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕੌਣ ਬਣ ਜਾਵੇ ਬੇਗੈਰਤ ਅਤੇ ਬੇਗਾਨਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੰਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਟਾਲ ਹੀ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰੋ, ਬੈਂਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉਦੋਂ ਕਰੋ ਜਾਂ ਕਹੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਡਰਾਉਣ ਜਾਂ ਧਮਕਾਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੋ।
ਮੰਨ ਲਈਏ ਕਿ ਨਕਲ ਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਰਮ ਹੈ ਤੇ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਬਹਿਕਣ ਜਾਂ ਭੁੱਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਆਮ ਆਦਮੀ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲੁਟੇਰੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜਾਲ ਵਿਛਾਈ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਸਰੀਨ
ਅਡਾਨੀ-ਇਕ ਚਿਤਾਵਨੀ..!
NEXT STORY 
